يك زوج در اوايل 60 سالگي، در يك رستوران كوچيك رمانتيك سي و پنجمين سالگرد ازدواجشون رو جشن گرفته بودن.ناگهان يك پري كوچولوِی قشنگ سر ميزشون ظاهر شد و گفت:چون شما زوجي اينچنين مثال زدني هستين و درتمام اين مدت به هم وفادارموندين ، هر كدومتون مي تونين يك آرزو بكنين.خانم گفت: اووووووووووووووووه ! من مي خوام به همراه همسر عزيزم، دور دنيا سفر كنم.پري چوب جادووييش رو تكون داد و...
اجي مجي لا ترجي !
دو تا بليط براي خطوط مسافربري جديد و شيك در دستش ظاهر شد.

حالا نوبت آقا بود، چند لحظه فكر كرد و گفت: خب، اين خيلي رمانتيكه ولي چنين موقعيتي فقط يك بار در زندگي آدم اتفاق مي افته ، بنابراين، خيلي متاسفم عزيزم ولي آرزوي من اينه كه همسري 30 سال جوانتر از خودم داشته باشم.خانم و پري واقعا نا اميد شده بودن ولي آرزو، آرزوه ديگه !!! پري چوب جادوييش رو چرخوند و.........
اجي مجي لا ترجي!
و آقا 92 ساله شد!

من آن ابرم که می آیم زدریا
روانم در به در، صحرا به صحرا
نشان کشتزار تشنه ای کو
که بارانم که بارانم سراپا


پرستوی فراری از بهارم
یک امشب میهمان این دیارم
چو ماه از پشت خرمن ها برآید
به دیدارم بیا چشم انتظارم


کنار چشمه ای بودیم در خواب
تو با جامی ربودی ماه از آب
چو نوشیدیم ازآن جام گوارا
تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب


مرا گفتی که دل دریا کن ای دوست
همه دریا ازآن ما کن ای دوست
دلم دریا شد اینک درکنارت
مکش دریا به خون، پروا کن ای دوست


به شب فانوس بام تارمن بود
گل آبی به گندمزار من بود
اگر با دیگران تابیده امروز
همه دانند روزی یارمن بود


نسیم خسته خاطر، شکوه آمیز
گلی را می شکوفاند دل آویز
گل سردی، گل دوری، گل غم
گل صد برگ و ناپیدای پاییز


من و تو ساقه یک ریشه هستیم
نهال نازک یک بیشه هستیم
جدایی مان چه بار آورد ؟ بنگر
شکسته از دم یک تیشه هستیم


سحرگاهی ربودندش به نیرنگ
کمند اندازها ،ازدره تنگ
گوزن کوه ها، دردره بی جفت
گدازان سینه می ساید به هرسنگ


سمندم، ای سمند آتشین بال
طلایی نعل من، ابریشمین یال
چنان رفتی بر این دشت غم آلود
که جز گردت نمی بینم به دنبال


تن بیشه پرازمهتابه امشب
پلنگ کوه ها درخوابه امشب
به هر شاخی دلی سامان گرفته
دل من در برم بی تابه امشب

متابان گیسوان درهمت را
بشوی ای رود دلواپس غمت را
تن از خورشید پر کن، ورنه این شب
بیالاید همه پیچ و خمت را


گلی جا در کنار جو گرفته
گلی مأوا سر گیسو گرفته
بهار است و مرا زین دشت گلپوش
گلی باید که با من خو گرفته


سحر می آید و دردل غمینم
غمین ترآدم روی زمینم
اگر گهواره شب وا کند روز
کجا خسبم که در خوابت ببینم


نه ره پیدا نه چشم رهگشایی
نه سوسوی چراغ آشنایی
گریزی بایدم از دام این شب
نه پای ای دل، نه اسب بادپایی


چرا با باغ ،این بیداد رفته ست ؟
بهاری نغمه ها از یاد رفته ست ؟
چرا ای بلبلان مانده خاموش
امید گل شدن، بر باد رفته ست ؟


به خاکستر چه آتش ها که خفته است
چه ها دراین لبان نا شکفته است
منم آن ساحل خاموش سنگین
که توفان در گریبانش نهفته است


نگاهت آسمانم بود و گم شد
دو چشمت سایبانم بود و گم شد
به زیر آسمان در سایه تو
جهان دردیدگانم بود و گم شد


غم دریادلان رابا که گویم ؟
کجا غمخوار دریا دل بجویم ؟
دلم دریای خون شد در غم دوست
چگونه دل از این دریا بشویم؟


سبد پر کرده از گل دامن دشت
خوشا صبح بهار و دشت و گلگشت
نسیم ،عطر گیاه کال درکام
به شهر آمد پیامی داد و بگذشت


نسیمم رهروی بی بازگشتم
غبار آلودگی ،این سرگذشتم
سراپا یاد رنگ و بوی گلها
دریغا گو! غریب کوه و دشتم


تو پاییز پریشم کردی ای گل
پریشان تر زپیشم کردی ای گل
به شهر عاشقان تنها شدم من
غریب شهر خویشم کردی ای گل


خوشا پر شور پرواز بهاری
میان گله ابر فراری
به کوهستان طنین قهقهی نیست
دریغا کبک های کوهساری


بهارم می شکوفد در نگاهت
پر از گل گشته جان من به راهت
به بام آرزویم لانه دارند
پرستوهای چشمان سیاهت


شبی ای شعله، راهی در تنم کن
زبان سرخ در پیراهنم کن
سراپا گُر بزن، خاکسترم ساز
در این تاریکی اما روشنم کن


منم چنگی غنوده درغم خویش
به لب خاموش وغوغا دردل ریش
غبار آلود یاد بزم و ساقی
گسسته رشته اما نغمه اندیش


شقایق ها کنار سنگ مردند
بلورین آب ها درره فسردند
شباهنگام خیل کاکلی ها
از این کوه و کمرها لانه بردند


بهار آمد بهارسبزه بر تن
بهار گل به سر گلبن به دامن
مرا که شبنم اشکی نمانده است
چه سازم گر بیاید خانه من ؟

به سان چشمه ساری پاک ماندم
نهان در سنگ و در خاشاک ماندم
هوای آسمان ها در دلم بود
دریغا همنشین خاک ماندم


سحرگاهان که این دشت طلاپوش
سراسر می شود آواز و آغوش
به دامان چمن ای غنچه بنشین
بهارم باش با لبهای خاموش


تو بی من تنگ دل من بی تو دل تنگ
جدایی بین ما فرسنگ فرسنگ
فلک دوری به یاران می پسندد
به خورشیدش بماند داغ این ننگ


پرستوهای شادی پر گرفتند
دل از آبادی ما بر گرفتند
به راه شهرهای آفتابی
زمین سرد پشت سر گرفتند

دو تا آهو از این صحرا گذشتند
چه بی آوا چه بی پروا گذشتند
از این صحرای بی حاصل دو آهو
کنار هم ولی تنها گذشتند

توي يك كارخونه متولد شدم. نمي‌دونم اسمش كارخونه بود يا نه، اما به هر حال جاي بزرگي بود كه توش اسكناس چاپ مي‌كردن. من هم يك اسكناس دويستي بودم. وقتي منو با دوستاي ديگه‌ام توي قفسه‌ها با بسته بندي مخصوص چيدن كنار بقيه يه اسكناس هزاري از قفسه بالايي رو كرد به همه ما و گفت:«به چرخه اقتصاد خوش آمدين. شما يك تكه كاغذ نيستين. شما ارزشمند هستين و آدمها براي بدست آوردن شما خودشون رو هلاك خواهند كرد. قدر خودتون رو بدونين. شما كانون توجه بشر هستين. ارزش و مقام، شما هستين. ماهيت و وجود انسانها هستين. بدون شما هيچ آدمي رو جايي راه نمي‌دن. بدون شما كسي قادر نيست سر بلند كنه و بدون شما رفاه براي آدمي وجود نداره. زندگي شما با ۴ قانون شروع ميشه. قانون اول: به هيچ‌ آدمي وفا نمي‌كنيد. قانون دوم: وقتي گم شديد صاحب جديدتان كسي است كه شما رو پيدا مي‌كنه. قانون سوم: آدمها بي‌ارزشند و شما ارزشمند. به هيچ آدمي عرض ارادت نمي‌كنيد. تنها آدمها به شما عنايت دارند. قانون چهارم: جاي شما بانك، گاو صندوق، قلك و خزانه است. در جاي غير از اين باقي نمي‌مانيد. حالا اين شما و اين راه دور و دراز شما.» طبق همين قوانين ما رو با يك كاميون بردن و به يك بانك تحويل دادن. زياد اونجا باقي نموندم و منو تحت عنوان حقوق دادن به يه آقا. اون آقا روي من كه نو بودم يه چيزي نوشت و داد به دخترش. فكر مي‌كنم منو به صورت عيدي به دخترش داد. دختر منو توي آلبوم گذاشت و مدتها اونجا موندم. مي‌دونستم يكي از قانونها شكسته شده و من از چرخه اقتصاد خارج شدم. البته نه ميدونستم چرخه چيه و نه مي‌دونستم اقتصاد كدومه. خلاصه دختر يه روز منو از قلک در آورد و با اينكه اشكي رو در چشمش ديدم، دلم نسوخت و ديدم كه منو به يه گدا دادن. من كنار چند سكه رنگ و رو رفته توي جيب گدا بودم. يكي ديگه از قانونها نقض شده بود و من نمي‌تونستم كاري بكنم. يه گردن كلفت منو از اون گدا گرفت و كنار دوستام قرار داد. بعد از چند روز به يه گردن‌كلفت‌تر تحويل داده شدمو بعد از اون رسيدم به دست يه اقاي ديگه كه فكر مي‌كنم فروشنده بود. بعد از مدتي يه پسر منو از دخل اون مرد دزديد و منو به يه فروشنده اسباب‌بازي داد. اون به فروشنده گفت كه مي‌خواد براي كسي يه عروسك بخره. فكر مي‌كنم براي خواهر كوچيكش بود. اسباب‌بازي فروش منو داد به زنش و زنش منو انداخت توي يك صندوق خيرات. باز هم قانونها نقض شده بودن و من سر در نمي‌آوردم. چند روز بعد يه عده اومدن و صندوق رو خالي كردن و من داخل يه گاو صندوق شدم و اين اولين بار بود كه وارد چرخه اقتصاد مي‌شدم. بعد از مدتي به دست يه مرد جوون رسيدم كه روي من شماره‌اي نوشت و اونو به يه دختر داد و دختر بعد از اينكه از روي شماره به جايي زنگ زد با من آدامس خريد و آدامس فروش منو توي جوی آب گم كرد و من از چرخه اقتصاد خارج شدم. آب منو برد داخل يه چاه بزرگ و بعد از اونجا وارد يه رودخونه شدم. چند روزي گذشت و من كنار سنگهاي رودخونه توي آب شناور بودم كه يه دست منو گرفت و گفت:«بالاخره دعام مستجاب شد و اين رودخونه تو رو به من هديه داد. حالا مي‌تونم با تو يه خونه بخرم، يه ماشين آخرين مدل و بعدش ازدواج كنم...» قانونها نقض شده بودن. هيچي سر جاي خودش نبود. مي‌خواستم فرياد بزنم:«آهاي! من يه دويستي بيشتر نيستم! هر چند به من گفتن كه ارزشمندم ولي با من آب‌نبات هم به زور میشه خريد چه برسه به خونه! به صفرهاي من نگاه كن! من عدد كوچيكي دارم. مقدار عددي من ناچيزه. آهاي! چرا خيال بافي مي‌كني؟» اما با كمال تعجب ديدم كه اون اين كارها رو انجام داد. قانونها بدجوري نقض شده بودن. اون با من خونه و ماشينش رو خريد و به خواستگاري دختري رفت كه سالها چشم‌ به راهش بود. باز هم نقض قوانين. من از اون دور شدم... اون قدر دور كه نتونستم بپرسم:«آهاي! چطور اين كار رو كردي؟ من ارزش تو رو نمي‌دونم يا تو ارزش منو؟ اصلاً... فلاني... چي توي اين دنيا واقعاً ارزش داره؟» و كسي نبود جواب بده. فكر مي‌كنم كه، چرخه اقتصاد هر چي كه بود، قدرتي داشت كمتر از عشق و ايمان اين مرد. و اون رو هيچ وقت نديدم كه به سوالم جواب بده. حالا كهنه هستم. منتظرم من رو بازيافت كنن و دوباره به دنيا بيام. اما اين بار... هيچ قانوني رو رعايت نخواهم كرد.